Rotarijanstvo kod nas

Prvi Rotari klub u nas osnovan je 1928. godine u Beogradu. Godine 1939, u Kraljevini Jugoslaviji delovalo je 34 kluba, od kojih 15 na teritoriji današnje Srbije. Zbog tako velikog broja klubova, od 1932. godine Jugoslavija je posedovala poseban Distrikt (tj. teritorijalnu organizaciju sa određenom samoupravom), a dva naša istaknuta rotarijanca (dr Milan Stojadinović i ing Edo Marković) su bili i direktori međunarodne Rotari organizacije. Pri tome dr Milan Stojadinović je bio član Odbora direktora RI u rotarijanskoj 1934/35 godini.

Marta 1941. godine ocenjeno je da razbukatavanje rata u Evropi više ne omogućava regularno delovanje Rotari klubova, pa je doneta odluka o obustavljanju rotarijanskih aktivnosti. Posle rata, iako rad rotari klubova nije nikada formalno bio zabranjen, ostalo je veoma malo živih predratnih rotarijanaca, a izvesni elitizam koji je ovoj organizaciji pripisivan, nije bio u skladu sa tada važećom ideologijom i demagogijom novog društva.

Godine 1989. formiran je u Beogradu Inicijativni odbor za reosnivanje Rotari kluba Beograd čiji je predsednik bio Dragan Brajer, a sekretar dr Petar Rakin. R.K. Beograd je primljen u međunarodnu organizaciju Rotarija 8. maja 1992. godine, u okviru Distrikta 1910 koji je obuhvatio južne regione Austrije, Mađarsku, Sloveniju, Hrvatsku i SR Jugoslaviju.

Prva polovina 1994. godine donela je bitnu izmenu utoliko što je Jugoslavija izdvojena iz dotadašnjeg Distrikta, i proglašena Specijalnom zonom širenja rotarijanstva, pod direktnom ingerencijom Predsednika međunarodne organizacije rotarijanaca, za čijeg je predstavnika imenovan ugledni švajcarski rotarijanac g. Jorg Čop. Time je ubrzana procedura ozvaničenja reosnivanja Rotari klubova Zemun i Novi Sad, a svečanost  dodele «Čartera» je obavljena 24. i 25. februara 1995 godine u Beogradu za sva tri kluba istovremeno. To je bila formalna potvrda obnove rada ovih klubova i njihove bogate tradicije.

Comments are closed.